Τα ελληνικά στρατεύματα που είχαν συγκεντρωθεί μέχρι τότε σε αυτή την περιοχή ήταν πολύ λίγα σε αριθμό για να εμπλακούν σε επιτυχημένη μάχη, έτσι αρκέσθηκαν στο να κρατούν περάσματα από όπου θα περνούσε ο εχθρός.
Ο Μουσταφά Πασάς που το πληροφορήθηκε, απέσπασε από το κυρίως σώμα των δυνάμεών του, ελαφρά τμήματα στρατευμάτων, τα οποία επέδραμαν μέσω από σχεδόν αδιάβατα μονοπάτια του όρους Παρνασσός, με σκοπό να καταλάβουν τα περάσματα από όπου θα έπρεπε να περάσει ο κύριος όγκος των δυνάμεών του και να διευκολύνουν έτσι τη διέλευσή τους.
Οδηγούμενοι από μερικούς μουσουλμάνους που κατοικούσαν στην περιοχή πριν την επανάσταση, και γνώριζαν τέλεια την περιοχή, αυτά τα ελαφρά τμήματα των στρατευμάτων κατάφεραν να φθάσουν στο χωριό Ράχωβα (προφανώς Αράχωβα) όπου έσφαξε τους λίγους κατοίκους που δεν είχαν προλάβει να διαφύγουν για να σωθούν.
Από εκεί, κατευθύνθηκε προς το Καστρί,( Δελφούς ) το Δίστομο και μερικά ακόμη χωριά που τα έκαψε. Στις 10 Ιουνίου αυτό το εκστρατευτικό σώμα πήρε την κατεύθυνση προς το Χρυσό, αλλά μια μικρή ελληνική ομάδα που κρατούσε τα μονοπάτια που οδηγούσαν σε αυτή την πόλη, κατάφερε να εμποδίσει τη διέλευσή τους για 9 ώρες.
