O σπουδαίος συγγραφέας Ηλίας Βενέζης έγραψε το 1951 στο ΒΗΜΑ για την μαύρη ημέρα της Σφαγής του Διστόμου

 

Επτά χρόνια μετά τη σφαγή, στο φύλλο του «Βήματος» της 15ης Μαΐου 1951 ο σπουδαίος συγγραφέας  και συνεργάτης - τότε -  Ηλίας Βενέζης έγραψε σε επιφυλλίδα για την μαύρη ημέρα της σφαγής του Διστόμου. Μας το θυμίζει - μαζί με άλλα κείμενα για την Μαρτυρική και Ιστορική κωμόπολη - η εξαιρετική στήλη ΤΟ ΒΗΜΑ HISTORY Newsletter που επιμελείται ο Γιάννης Διαμαντής. Το Νewsletter του Βήματος μπορείτε να το λαμβάνετε δωρεάν κάθε Κυριακή με εγγραφή σε αυτό.

Το κείμενο του  ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ :

Γιατί θυμόμαστε σήμερα το Δίστομο και το αποσπούμε από την περιοχή του λησμονημένου καιρού; Ω, είναι μια μικρή είδηση στις εφημερίδες. Μάς είχανε παραδώσει, λέει, οι σύμμαχοι, για να τον δικάσουμε τον Γερμανό αξιωματικό, τον δήμιο του Διστόμου.

»Τον είχαμε στις φυλακές του Αβέρωφ. Και ήταν ακριβώς μια από αυτές τις μέρες, που πλησιάζει η επέτειος, ήταν να γίνει η δίκη του. Αλλά η δίκη την τελευταία στιγμή σταμάτησε. Γιατί έτσι γίνεται, λέει, και στο Παρίσι. Έγινε, λέει, και στο Παρίσι μια συνθήκη εμπορική Γαλλίας – Γερμανίας. Και από τότε κάθε δίωξη Γερμανού εγκληματία πολέμου σταμάτησε.

»Λοιπόν και εμείς έχουμε καπνά να στείλουμε στη Γερμανία. Τα καπνά πρέπει να σβήσουν το Δίστομο και το σβήνουν.

»Ο άνθρωπος, ο ήρωας της ηλιόλουστης εκείνης μέρας του Διστόμου με τις βιασμένες, τις ξεκοιλιασμένες γυναίκες, με τα σκοτωμένα βρέφη, με τους αποκεφαλισμένους παπάδες (…), ο ήρωας εκείνης της μέρας της “δύναμης” θα πρέπει να αφεθεί να πάει να αφεθεί να πάει να καλλιεργήσει τα λαχανικά του στον κήπο του σπιτιού του και να παίξει λίγο από εκείνη τη ζεστή, παθητική παλιά γερμανική μουσική».

»Κανένα αίσθημα εκδίκησης, κανένα αίσθημα αγριότητας δεν υπαγορεύει αυτές εδώ τις γραμμές. Ο άνθρωπος που τις γράφει μπόρεσε, παιδί ακόμα, γυρίζοντας από μία φριχτή δοκιμασία σε άλλη περιοχή της ελληνικής τραγωδίας, γυρίζοντας απ’ τα εργατικά τάγματα των σκλάβων της Ανατολής, μπόρεσε να δώσει στη λογοτεχνία της πατρίδας τους ένα βιβλίο εκείνου του αβάσταχτου πόνου χωρίς μίσος.

»Δεν πιστεύει, ο άνθρωπος που γράφει εδώ, στη “γόνιμη” καταπώς λεν δύναμη του μίσους. (…) Πιστεύω πως και αυτό ακόμα το τέρας του Διστόμου θα έχει εφιάλτες και τύψεις».

Οι Ναζί χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό έχοντας σκορπίσει τον θάνατο στο Δίστομο 

Θάνατος παντού

Ο Βενέζης μεταφέρει εφιαλτικές εικόνες, καταγεγραμμένες σε επίσημη κρατική έκθεση.

» “…Όταν οι τροχοί εσταμάτησαν προ του Διστόμου τρομερά η γαλήνη ηπλούτο εντός χωρίου. Δεν εφείσθησαν ουδενός. Ο πατήρ πρώτος, η σύζυγος κατόπιν και ηκολούθουν τα τέκνα οιασδήποτε ηλικίας.

»Βρέφη δύο, πέντε και επτά μηνών εκρεουργούντο δι’ αποκοπής της καρωτίδος. Αλλά καθ’ ήν στιγμήν εθηλάζοντο. Ανευρέθη βρέφος φέρον εις το στόμα του αποκεκομμένον τον μαστόν της μητρός του, με τραύμα εις το κέντρον τού άνω μέρους της κεφαλής του και έτερον εις τον λαιμόν.

»Το παιδί του εκτελεσθέντος ειρηνοδικού Γκριτσέπη και της βιασθείσης και σφαγιασθείσης συζύγου του ευρέθη πληγωμένον την επόμενην της φοβεράς σφαγής παρά το πτώμα του πατρός του το οποίον δεν ήθελε να αποχωρισθή. Τα έντερα τεσσάρων χωρικών ευρέθησαν περιτυλιγμένα πέριξ του λαιμού των. Ο ιερεύς του χωρίου ευρέθη ακέφαλος.  Η εις μικράν από του πτώματος απόστασιν ευρεθείσα κεφαλή του είχε τους οφθαλμούς εξωρυγμένους…»

«Επήρα», αναφέρει ο Βενέζης, «το απόσπασμα της εικόνας από το επίσημο χρονικό του Διστόμου από την έκθεση του τότε νομάρχου Βοιωτίας. Είναι δυνατόν αυτή η εικόνα να μην παρακολουθεί τυραννικά τον ήρωά της; Θα είχαμε άραγε να κερδίσουμε τίποτα παίρνοντας τη ζωή του; Όχι ασφαλώς».

(…)

»Θέλω να θυμηθώ μια μαυροντυμένη Ελληνίδα του Διστόμου. Ήταν, νομίζω η πρώτη μετά την απελευθέρωση επέτειο της σφαγής του Διστόμου. Σύναξη πολλή είχε γίνει στο τραγικό χωριό σα να ήταν πανηγύρι, λογάδες είχαν φτάσει απ’ την Αθήνα, μουσικές παίζανε πένθιμα, μεγάλα πανώ λέγανε λόγια κραυγαλέα – το καθετί είχε γίνει για να δοθεί τόνος ασεβής στον πρόσφατο πόνο και στα δάκρυα.

»Οι επιζώντες του Διστόμου, τα φαντάσματα, μαυροντυμένα τριγυρίζανε στα σοκάκια του χωριού, βλέπανε απορώντας τα γινόμενα, αναγκάζονταν κάθε τόσο να επαναλαμβάνουν το χρονικό στους ξένους που τους ρωτούσαν. (…)

»Καθόταν στο πηγάδι, μαυροντυμένο πλάσμα αγγελικό, με πρόσωπο ωχρό, αγιασμένο απ’ τον πόνο. (…) Η γυναίκα εκεί ασάλευτη να κοιτάζει το νερό. (…) Μονάχα το νερό, αιωνιότητα, αδιατάρακτη, τίποτα άλλο. Τι άλλο; Αδερφάδες, μητέρα, παιδιά, όλα τα είχαν σφάξει στη μέρα του Διστόμου.

»Κάποιος ξένος πέρασε, σταμάτησε, την κοίταξε, ρώτησε να μάθει το περιστατικό της. Τον κοίταζε σιωπηλή, καμμιά απόκριση, πάλι γύρισε τα μάτια της στο νερό. Κι άλλος πέρασε, λογάς, ρώτησε. Καμμιά απόκριση. Ήταν εκεί ασάλευτη, σεμνή, σιωπηλή, η πίκρα, ο πόνος της Ελλάδας.

ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ

Ντοκουμέντο από Ίδρυμα των Αθηνών στις 3 Ιουλίου 1944, για περίθαλψη των ορφανών της Σφαγής

Ντοκουμέντο από Ίδρυμα των Αθηνών στις 3 Ιουλίου 1944, για περίθαλψη των ορφανών της Σφαγής, ούτε ένα μήνα από την αποφράδα ημέρα της Σφαγής.
 

Τα Διστομόπουλα ήλιοι στις νύχτες

Εδώ και χρόνια υπάρχει αναρτημένο σε κάτι ράφια λογιστικά σε κάποια μεταλλευτική εταιρεία στο Δίστομο, ένα αντίγραφο ενός εικαστικού πολύ όμορφου και συγκινητικού έργου, με τίτλο ''Τα Διστομόπουλα ήλιοι στις νύχτες'' αγνώστου δημιουργού.

Συγκλονιστική Επιστολή δύο μήνες από την Σφαγή του Διστόμου, από τον Σύλλογο Διστομιτών Σικαγό για στήριξη των συμπολιτών τους πληγέντων

Αναδημοσίευση από το περιοδικό ''Συλλογές- Νοέμβριος 2001. Ευχαριστώ τον μουσικολόγο συλλέκτη - συγγραφέα, Αντώνη Κόντο για την παραχώρηση

Σπάνιο ντοκιμαντέρ - ντοκουμέντο για την Σφαγή του Διστόμου του 1982, από το αρχείο της ΕΡΤ. Επιμέλεια από τον Γιώργο και την Ηρώ Σγουράκη

Σπάνιο ντοκιμαντέρ - ντοκουμέντο για την Σφαγή του Διστόμου του 1982, από το αρχείο της ΕΡΤ. Επιμέλεια από τον Γιώργο και την Ηρώ Σγουράκη.

Παιδιά του Διστόμου ποζάρουν σε εικονοστάσι λίγους μήνες μετά την Σφαγή ( Οκτώβριος 1944 ) - Σπάνια φωτογραφία του Dmitri Kessel

Παιδιά του Διστόμου ποζάρουν σε εικονοστάσι στην περιοχή του διάσελου - Φωτογραφία του Dmitri Kessel

Συγκλονιστικό ντοκουμέντο απ' το αρχείο της ΕΡΤ, από δελτίο ειδήσεων της δεκαετίας του 70'

Ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από video της αρχειοθήκης της ΕΡΤ, βρήκα και θα το ανεβάσω, γιατί η ιστορική σημασία του είναι μεγάλη, είναι απ' το 1976.
Είχα ανεβάσει ένα άρθρο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την ημέρα που μεταφέρθηκαν τα οστά των σφαγιασθέντων ηρώων Διστομιτών ( 1979 ) από το παλιό νεκροταφείο στο Μαυσωλείο που μόλις είχε αποπερατωθεί από τον τότε Δήμαρχο και μεγάλο Διστομίτη Γεώργιο Λουκά Μπάρλο, όπου φαίνεται και στο ασπρόμαυρο αυτό βίντεο της ΕΡΤ. Δείτε πρώτα λίγο τις φωτογραφίες και το παλιό μου άρθρο.
Αν θέλετε να βρείτε κι άλλα βίντεο ή ηχητικά ντοκουμέντα απ' την ΕΡΤ, δείτε σ' αυτήν την διεύθυνση και στην ''αναζήτηση'' βάλτε τη λέξη Δίστομο. Το βίντεο είναι συγκλονιστικό και οι παλαιότεροι Διστομίτες θα θυμηθούν πολλά και πολλούς γέροντες και γερόντισσες που εμείς οι νεώτεροι δεν θυμόμαστε καν.

Πηγή/Πρώτη Δημοσίευση: DISTOMOBLOG

''Combat'' - Το δημοφιλές σήριαλ των Ηνωμένων Πολιτειών, που έκανε τον γύρο του κόσμου την δεκαετία του 60', αναφέρεται στο Δίστομο, σε επεισόδιο με τον Τέλη Σαβάλα

''Combat'' - Το δημοφιλές σήριαλ των Ηνωμένων Πολιτειών, που έκανε τον γύρο του κόσμου την δεκαετία του 60', αναφέρεται στο Δίστομο, σε κάποιο επεισόδιο με τον Τέλη Σαβάλα.
Ο δημοφιλής ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, σε ρόλο guest star, υποδύθηκε Έλληνα αγωνιστή με καταγωγή από το Δίστομο.
Δείτε την συγκινητική του ερμηνεία στο βίντεο που ακολουθεί

Πηγή/Πρώτη δημοσίευση : Distomoblog

Πως έμειναν ατιμώρητοι οι σφαγείς του Διστόμου - Εξαιρετικό Ντοκουμέντο

Πηγή/Αναδημοσίευση: Press Publica

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Εβδομήντα χρόνια έχουν περάσει από το ελληνικό Oλοκαύτωμα,  αλλά το αίτημα απονομής δικαιοσύνης  στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας  παραμένει αδικαίωτο.  Το εθνικό ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, ύστερα από χρόνια ολιγωρία των κυβερνήσεων, επανέρχεται στην πολιτική ατζέντα  με τη σύσταση διακομματικής επιτροπής της Βουλής. Όμως η χρυσή ευκαιρία που είχε το ελληνικό δικαστικό σύστημα  να αποδώσει  δικαιοσύνη και να τιμωρήσει τους  εγκληματίες πολέμου για τις αγριότητες  και τις καταστροφές που διέπραξαν στη χώρα οι ναζιστικές δυνάμεις επί γερμανικής κατοχής,  χάθηκε, το 1959.

Η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του Κων.Καραμανλή  να περάσει νομοθετικό διάταγμα για την αναστολή των διώξεων κατά Γερμανών που κατηγορούνταν ως εγκληματίες  πολέμου , ενταφίασε τις ελπίδες για την τιμωρία των ενόχων.  Ολες οι δικογραφίες στάλθηκαν στις γερμανικές δικαστικές αρχές, ενώ καταργήθηκε και το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου.

Τα ντοκουμέντα που παρουσιάζει το  Press Publica  αποδεικνύουν πώς το μετεμφυλιακό κράτος  έβαλε τροχοπέδη στις δικαστικές έρευνες για τη διαλεύκανση των ναζιστικών εγκλημάτων.

Είναι συγκλονιστικό ότι  το 1980 ενημερώνονται οι ελληνικές αρχές ότι έχει εντοπιστεί ο Γερμανός επικεφαλής  των SS και όλοι οι αξιωματικοί που συμμετείχαν στη σφαγή στο Δίστομο. Η πληροφορία διακινείται με επίσημη αλληλογραφία στα αρμόδια υπουργεία  Εξωτερικών και Δικαιοσύνης για να καταλήξει στις δικαστικές αρχές, οι οποίες αποφαίνονται ότι η υπόθεση δεν μπορεί να διερευνηθεί. Επικαλούνται το νόμο του 1959. Και έτσι,  ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των Ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα, που είχε προκαλέσει την κατακραυγή  της διεθούς κοινής γνώμης, μένει ατιμώρητο.

    Όπως προκύπτει από  επίσημα έγγραφα που δημοσιεύουμε, το 1980 ο Simon Wiesenthal, υπεύθυνος του Κέντρου Ερευνών Διωχθέντων Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς,   στέλνει στις 13.2.1980 επιστολή προς την  ελληνική πρεσβεία στην Βιέννη και την ενημερώνει ότι κατόρθωσαν να ανακαλύψουν «τον διοικητή του τάγματος της αστυνομικής μεραρχίας των SS, που  τον Ιούνιο του  1944, διέπραξε τη φρικώδη σφαγή στο Δίστομο». «Πρόκειται» , όπως ανέφερε,  για «τον ανθυπασπιστή των SS  Stuzmbannfuhrer,  που έχει γεννηθεί και ζει στο  Bad Ems της Δυτικής Γερμανίας , οδός Arzbacher 59».

    Ο Simon Wiesenthal γνωστοποιεί ακόμη στις ελληνικές αρχές ότι «κατέχουμε έναν κατάλογο όλων των Γερμανών αξιωματικών της αστυνομίας που έλαβαν τότε μέρος στη σφαγή στο Δίστομο και την Κλεισούρα». Μάλιστα δίνει την πληροφορία ότι όλοι  αυτοί , δηλαδή τα μέλη της 4^ης μεραρχίας,  «συγκεντρώνονται κάθε χρόνο σε μια συναδελφική συνάντηση στην πόλη MarktHeidenfeld  στο  Wurzburg».

   Για τη σφαγή του Διστόμου είχε ξεκινήσει δικαστική έρευνα το 1957  στη Γερμανία από την Εισαγγελία της Koblenz, η οποία αργότερα ανεστάλη.  «Είμαστε πεπεισμένοι», λέει ο  Simon Wiesenthal , «ότι τότε δεν παρουσιάσθηκαν ούτε οι  απαιτούμενοι μάρτυρες ούτε τα  στοιχεία τα οποία ασφαλώς υπάρχουν».

Και καταλήγει απευθύνοντας έκκληση προς την πρεσβεία μας στη Βιέννη: «Θα ήταν μια πράξη δικαιοσύνης,  εάν στέλνατε την επιστολή αυτή στην αρμόδια υπηρεσία της χώρας σας , με την παράκληση να έρθει σε επικοινωνία με το γραφείο μας,  ώστε οι ένοχοι για τη σφαγή αυτή να μην μείνουν ατιμώρητοι».

    Στις 25 Φεβρουαρίου 1980 ο τότε πρέσβης μας στη Βιέννη Γ.Καψαμπέλης ενημερώνει με έγγραφό του το υπουργείο Εξωτερικών ότι ο Simon Wiesenthal έχει συγκεκριμένες πληροφορίες για τους Γερμανούς αξιωματικούς που έλαβαν μέρος στις ομαδικές εκτελέσεις στο Δίστομο και Κλεισούρα το 1944 και παρακαλεί να προβεί στις σχετικές ενέργειες.

    Λίγες ημέρες  αργότερα , στις 5 Μαρτίου 1980 το υπουργείο Εξωτερικών απευθύνεται προς τον υπουργείο Δικαιοσύνης: «Παρακαλούμε να μας πληροφορήσετε,  αν επιθυμείτε να δώσετε συνέχεια στην πρόταση του  Simon Wiesenthal να συνεργαστεί μαζί σας».

    Η οριστική ταφόπλακα για τη διερεύνηση των εγκλημάτων στο Δίστομο μπαίνει  από τις δικαστικές αρχές στις 15 Απριλιου 1980. Η Εισαγγελία Εφετών στέλνει έγγραφο προς το υπουργείο Δικαιοσύνης.  Θέμα «Γερμανοί εγκληματίαι πολέμου».

    Αρκούν δύο προτάσεις, με την υπογραφή του εισαγγελέα Εφετων Ιωάννη Ζεγκίνη:  «Η ποινική δίωξη των αδικημάτων έχει ανασταλεί με το ν.3933/59, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το ν.4016/59. Εν πάση περιπτώσει έχουν υποκύψει σε παραγραφή».

 

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Distomo Blog

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ( Μια τραγική επέτειος) - Άρθρο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ένα χρόνο μετά την Σφαγή

Πηγή/Αναδημοσίευση: Ιστορικά του Παρνασσού

Ένα χρόνο ακριβώς (10 Ιουνίου 1945), από την φοβερή σφαγή στο Δίστομο, στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ διαβάζουμε το παρακάτω συγκλονιστικό δημοσίευμα:

“Ένας χρόνος κλείνει σήμερα από την τραγική εκείνη μέρα – 10 Ιουνίου 1944 – που οι Γερμανοί έστησαν ένα από τα αιώνια μνημεία της βαρβαρότητάς τους στο Δίστομο, το ειρηνικό χωριό της Βοιωτίας. Για πολλά χρόνια θα ζει η φρίκη αυτού του ομαδικού κι απίστευτου εγκλήματος, που κατεβάζει τη φυλή των Ούννων πιο κάτω και από το επίπεδο του κτήνους.

Ήρεμο είχε ξυπνήσει το χωριό – δυο χιλιάδες κάτοικοι – και λουζόταν στις πρωινές ακτίνες του καλοκαιριάτικου ήλιου, την αυγή της μοιραίας εκείνης ημέρας. Μ’ όλη τη σκιά της μαύρης σκλαβιάς, οι χωρικοί τραβούσαν χαρούμενοι για τ’ αλώνια, για να μεταφέρουν τον καρπό που τους έδωσε η γη, ύστερα από τόσο βασανιστική δουλειά και τόσον ιδρώτα. Τίποτε δεν προμηνούσε τη φοβερή τραγωδία που θα ξεσπούσε αργότερα.

Λίγο μετά το μεσημέρι, της τραγικής εκείνης ημέρας, δυο ιδιωτικά αυτοκίνητα, γεμάτα με Γερμανούς ντυμένους πολιτικά, που παρίσταναν τους μαυραγορίτες, πήραν το δρόμο από τη Λειβαδιά για το Στείρι. Επρόκειτο να στήσουν παγίδα στους αντάρτες που ξεγελασμένοι θα σταματούσαν τ’ αυτοκίνητα για να πάρουν τρόφιμα. Οι αντάρτες όμως δεν έπεσαν στην παγίδα. Ξέροντας πως άλλα φορτηγά με Γερμανούς των Ες-Ες θα τους κύκλωναν από το μέρος της Αράχωβας έκαναν ξαφνική επίθεση και ύστερα από μάχη που κράτησε μιάμιση ώρα σκότωσαν τους περισσότερους καμουφλαρισμένους Γερμανούς. Και τότε οι Γερμανοί λυσσώντας για την αποτυχία τους, ξεχύθηκαν στο Δίστομο για να εκδικηθούν στους αθώους κατοίκους.

Τους πρόσταξαν να κλειστούν στα σπίτια τους, κι αμέσως έπειτα, ο επικεφαλής των Γερμανών λοχαγός Κάϊπφνερ, δίνει διαταγή στις ορδές του ν’ αρχίσουν την σφαγή και τη λεηλασία. Είναι η συνηθισμένη μέθοδος των ανάνδρων κατακτητών, που ξεσπούν στα γυναικόπαιδα, όταν δεν μπορούν να τα βγάλουν  πέρα με τους άντρες. Η διαταγή μεταβιβάζεται από ορδή σε ορδή στο χωριό. Τα θύματα είναι κλεισμένα, σύμφωνα με την εντολή του λοχαγού, στα σπίτια τους. Αρκετοί όμως, που είχαν υποψιαστεί τι τους περίμενε, κατόρθωσαν να φύγουν από μια θέση που είχαν αφήσει αφύλακτη οι Γερμανοί, το Διάσκελο.

Από κει έφυγαν οι μισοί κάτοικοι με τις οικογένειές τους. Και κατόρθωσαν να γλυτώσουν όλοι, μ’ όλο που τους έβαλαν οι Γερμανοί με πολυβόλα. Κρύφτηκαν άλλοι σε σπηλιές και χαράδρες, έξω από το χωριό, κι άλλοι προς τη θάλασσα. Εκείνοι που έμειναν όμως, πλήρωσαν τη μανία των κτηνών. Μαινόμενοι και ουρλιάζοντας σαν άγρια θηρία οι Γερμανοί, αρχίζουν τη σφαγή. Μπαίνουν στα σπίτια και σκοτώνουν όποιους βρίσκουν μπροστά τους. Σκοτώνουν με το τουφέκι, με το περίστροφο, με το οπλοπολυβόλο, με τη λόγχη, με τον μπαλτά, με το μαχαίρι.

Σκοτώνουν άντρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Οικογένειες ολόκληρες.

Κεφάλια κόβονται και κυλούν στις αυλές. Γυναίκες βιάζονται. Βιάζονται και μισοπεθαμένες, ενώ το αίμα τρέχει από τις πληγές τους. Τα στήθια των Γυναικών κόβονται, με άγρια ξεφωνήματα θριάμβου. Σε έγγειες γυναίκες ανοίγουν με τη λόγχη την κοιλιά και πετάνε τα έμβρυα. Άλλα βρέφη τα σκοτώνουν μέσα στην αγκαλιά της μάνας, την ώρα που βυζαίνουν. Κορμιά σπαράζουν ματωμένα κι ετοιμοθάνατα μέσα σε δωμάτια, σε υπόγεια, σε αυλές και στους δρόμους.

Κι ανάμεσα στα ουρλιαχτά των Ούννων και τους πυροβολισμούς ακούγονται οι στεναγμοί των ετοιμοθάνατων, οι κατάρες εκείνων που σφάζονται, τα κλάματα των παιδιών, τα ξεφωνητά των μανάδων που βλέπουν τους άντρες και τα παιδιά τους να πέφτουν κάτω από το μαχαίρι των βαρβάρων, ως που να’ ρθει και η σειρά τους.

Το αίμα κυλάει παντού και μεθάει τους σφαγιαστές, που πέφτουν με μεγαλύτερη μανία στα θύματά τους. Οι Ούννοι μπαίνουν και στο σπίτι του γέρου παππά του χωριού, του παππά-Ζήση, όπου έχουν μαζευτεί, ανώφελα περιμένοντας προστασία, δέκα πέντε χωριανοί. Σκοτώνουν και τον παππά και τους δέκα πέντε χωρικούς. Η μόνη που γλίτωσε είναι η παπαδιά, που οι σφαίρες την τραυμάτισαν μονάχα…

Άλλοι Γερμανοί έχουν πάρει θέσεις έξω απ’ το χωριό και σκοτώνουν τους Διστομίτες, που γυρίζουν ανύποπτοι από τα χωράφια τους. Και παράλληλα με τη σφαγή βάζουν φωτιά και στα σπίτια. Και μαζί με τη φωτιά η διαρπαγή. Ότι βρίσκουν και μπορούν να σηκώσουν το παίρνουν και το φορτώνουν στ’ αυτοκίνητα. Και δεν σφάζουν μόνο τους ανθρώπους. Σκοτώνουν και τ’ αθώα ζωντανά που βρίσκουν στις αυλές.

 Σφαγή, φωτιά βιασμός ληστεία.

Όλη η τετραλογία της κτηνωδίας και της βαρβαρότητας, προς δόξαν της φυλής των Αρίων…

****

Η τραγωδία τραβάει προς το τέλος της κατά τις 6. Είναι βαρύς, συννεφιασμένος ο ουρανός και αρχίζει να σκοτεινιάζει νωρίς. Και οι Ούννοι, άνανδροι όπως είναι, φοβούνται τη νύχτα. Μπορεί να κατέβουν οι αντάρτες. Κι αυτοί δεν είναι γυναικόπαιδα. Πρέπει λοιπόν, να γυρίσουν πριν τους πάρει η νύχτα, στη βάση τους, για να δώσουν αναφορά στον αρχηγό τους ότι εξετέλεσαν το καθήκον τους απέναντι του Μεγάλου Ράϊχ και της νέας Ευρώπης. Έτσι αφήνουν το έργον τους μισοτελειωμένο. Γιατί η σφαγή κι ο χαλασμός έγινε στο μισό χωριό. Το άλλο μισό – η δυτική περιοχή – γλύτωσε…

Το έσωσε η νύχτα που ερχόταν.

Συγκεντρώνονται στην πλατεία και, γελαστοί και ικανοποιημένοι από το έργο τους, μπαίνουν με τα λάφυρα στ’ αυτοκίνητά τους και ξεκινούν για τη Λειβαδιά, αφήνοντας πίσω τους αίμα, θάνατο και στάχτη. Αλλά και βγαίνοντας από το χωριό έχουν ευκαιρίες να συμπληρώσουν ότι μπορούν. Στο δρόμο σκοτώνουν άλλους δέκα… και προς το βράδυ γυρίζουν στη Λειβαδιά, όπου τους περιμένει ο διοικητής τους Ρίχερτ. Του δίνουν αναφορά, υψώνουν το χέρι στο φασιστικό χαιρετισμό και φωνάζουν όλοι μαζί: Χάιλ, Χίτλερ!

****

Κι η νύχτα απλώνει το μαύρο της σάβανο στο δολοφονημένο χωριό, που έχει μεταβληθεί σε νεκροταφείο. Εκείνοι που έζησαν, βγαίνουν από τους κρυψώνες τους κι αναζητούν, μέσα στο σκοτάδι, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συγχωριανούς των. Τα όρνια έχουν πέσει τη νύχτα, κοπάδια ολόκληρα, στη φρικτή πανδαισία που τους προσφέρεται. Το πρωί, με την αγωνία στην ψυχή για τους δικούς τους, αρχίζουν κι έρχονται πολλοί από εκείνους που είχαν φύγει. Αναζητούν κι αυτοί τους δικούς τους.

Οι θρήνοι και οι κοπετοί απλώνονται παντού. Είναι μια εικόνα που δεν μπορεί ανθρώπινη πέννα να τη δώσει. Παντού πτώματα. Μάνες που σφίγγουν ακόμα τα παιδιά τους με μια μαρμαρωμένη έκφραση απελπισμένης στοργής, παιδιά που αγκαλιάζουν τη μάνα τους σα να ζητούν προστασία, ανοιχτά μάτια που έχει αποτυπωθεί ο τρόμος, κορμιά χωρίς κεφάλια, κεφάλια χωρίς κορμιά. Πολλοί από εκείνους που έζησαν, δεν μπορούν ν’ αντέξουν σ’αυτό το φοβερό θέαμα. Χάνουν τα λογικά τους. Οι κάτοικοι ανοίγουν πρόχειρους τάφους στις αυλές και θάβουν τους ανθρώπους τους.

Το πένθος κι η ερημιά βασιλεύει στο Δίστομο αρκετές μέρες. Πολλοί έχουν ζητήσει καταφύγιο στις γύρω σπηλιές, πολλοί έχουν πάει σ’ άλλα χωριά. Ύστερα από δεκαπέντε μέρες, νέα επιδρομή στο Δίστομο. Στο άκουσμα «οι Γερμανοί έρχονται», οι χωρικοί αφήνουν το χωριό και φεύγουν τρομαγμένοι. Ποιος ξέρει τι τους περιμένει πάλι. Μα αυτή τη φορά οι Γερμανοί έρχονται με άλλο σκοπό. Έρχονται με άδεια καμιόνια, για να φορτώσουν όσα είχαν αφήσει στις 10 Ιουνίου. Για να συμπληρώσουν τη ληστεία. Φορτώνουν τα’ αυτοκίνητα, σκοτώνουν έναν ενενηντάρη γέρο που είδαν στην πλατεία, βιάζουν μια πενηντάρα τυφλή και τρελή και φεύγουν…

****

Και εδώ πέφτει η αυλαία στην τραγωδία του Διστόμου. Κι ο απολογισμός της τραγικής αυτής ημέρας είναι: 223 νεκροί κι ανάμεσα σ’ αυτούς 42 παιδιά, κάτω από δέκα χρονών.

Σήμερα, η επίσημη κι ελεύθερη πια Ελλάδα θα ρίξει λίγα λουλούδια στους τάφους των αδικοσκοτωμένων αυτών Ελλήνων. Και θα βρέξει με δάκρυα το ξερό χώμα που σκεπάζει τα αθώα θύματα της γερμανικής μανίας, που υποσχέθηκε να φέρει τη «νέα τάξη» στην Ευρώπη και την εβύθισε σε μια βαρβαρότητα, που όμοιά της δεν αναφέρει η ιστορία.”

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ - Από το περιοδικό ΑΕΡΑ στο τεύχος του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου του 1945

Πηγή/Αναδημοσίευση: Ιστορικά του Παρνασσού

Δημοσίευση :Distomoblog

Αυτό είναι το Δίστομο. Μνημείο εσαεί του Γερμανικού «πολιτισμού», οι κάτοικοί του σφάχτηκαν στις 10 Ιουνίου 1944.

 

 

 

Του συλλέκτη Λουκά Παπαλεξανδρή

 
Από το περιοδικό ΑΕΡΑ(υπάρχει πρωτότυπο στην συλλογή μου) στο τεύχος του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου το 1945, έξι μήνες μετά την σφαγή του Διστόμου και δύο μήνες μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Γερμανική κατοχή, διαβάζουμε την παρακάτω ολοσέλιδη δημοσίευση με τον τίτλο Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ συμπεριλαμβανομένων και τεσσάρων φωτογραφιών από την τραγωδία αυτή.

Η στυγνή τραγωδία χαράχτηκε για πάντα σ’ αυτό το πρόσωπο. Πατέρας, μάννα, αδελφός, αδελφή, γαμπρός κι’ ένα ανιψάκι τριών χρονών όλοι τους σφάχτηκαν από τους απάνθρωπους νεοβαρβάρους : τους Γερμανούς.

Λευκά, καθαρά, νοικοκυρεμένα, σαν αγριολούλουδα αρμονικά σπαρμένα στις πλαγιές και στους κάμπους, τα Ελληνικά χωριά δεν υπάρχουν πια. Αραιοί, μαυρισμένοι τοίχοι υψώνονται ακόμα προς τον τραγικό ουρανό, σαν τελευταία χειρονομία ικεσίας ενός κορμιού που το βρήκε τ’ αστροπελέκι κι έμεινε σ’ αυτή τη στάση όταν το εγκατέλειψε η ψυχή.

Είναι χίλια πεντακόσια τα καμένα χωριά της Ελλάδος.

Και οι κάτοικοί τους, όσοι δεν εσφάγησαν η δεν εκάσησαν, στιβάζονται πρόσφυγες στις πόλεις, ή περιπλανώνται γυμνοί, στην έρημη φύση.

Οι Γερμανοί εξήντλησαν όλη τους την αγριότητα κατά των Ελλήνων. Άφησαν αιωνία δείγματα της βαρβαρότητός των ώστε να τους θυμούνται με φρίκη οι γενιές που θα ακολουθήσουν.

Γιατί ;  Γιατί αυτό το ριζικό στην Ελλάδα ;

Γιατί περισσότερο από όλους τους άλλους Λαούς που αγάπησαν την ελευθερία τους,η οργή του Βαρβάρου εξέσπασεν αχαλίνωτη απάνω στους Έλληνες ; 300.000 νεκρούς εστοίχισεν ο υποσιτισμός, 100.000 τουφεκίστηκαν από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους. 100.000 έχουν απαχθή ως όμηροι στη Βουλγαρία, 80.000 στη Γερμανία, που η τύχη των αγνοείται και ίσως για πάντα θα αγνοηθή. 200.000 εξετόπισαν οι Βούλγαροι από  τη Μακεδονία. 1.100.000 ξεκλήρισαν οι Γερμανοϊταλοί από τα ρημαγμένα χωριά. Σ’ ένα πληθυσμό 7.500.000 είναι 500.000 οι νεκροί, μαζί και με τα θύματα του πολέμου, 180.000 αγνοούμενοι, 1.300.000 οι ξεκληρισμένοι, οι άστεγοι, οι πρόσφυγες.

Γιατί ;

 

Διότι οι ολόμαυρες ράχες της Ελλάδος, η χώρα αυτή η φτωχή και περήφανη, έφερε κάποτε στα σπλάχνα της την Ελευθερία, επίστεψε στον άνθρωπο και στον προορισμό του, και από τότε, αιώνιος Προμηθέας, πιστή στην αποστολή της, κρατεί με θυσία φριχτή του κορμιού της,, αναμμένη, ζωντανή, φλογερή, την πυρρά της Ιδέας και της Ζωής για τους ανθρώπους.

Γι΄αυτό, στη Νέα Τάξη του Χίτλερ και των άλλων, στην άμορφην αναρχία της αιώνιας Βαρβαρότητος, δεν υπάρχει θέσις για τους Έλληνες. Πρέπει να πεθάνουν όλοι, να σβύσουν από το πρόσωπο της γης. Γιατί συμβολίζουν αυτό που μισεί ο Βάρβαρος και αυτό που φοβάται διότι μαντεύει πως αυτό στο τέλος, θα τον συντίψη. Την άοπλη, την ήρεμη, την γελαστή, την ανυπόταχτη δύναμη της ψυχής. Μνημεία απαίσια της Νέας Τάξης των Βαρβάρων, μνημεία παθητικά της νίκης του Πνεύματος, υψώνουν τα περήφανα ρημάδια τους, το Δίστομο και τα Καλάβρυτα, τα χίλια πεντακόσια καμένα χωριά της Ελλάδος.

 

Εννέα τάφοι, τα μέλη τριών οικογενειών που βρέθηκαν μαζεμμένες σ’ένα σπίτι του Διστόμου, σφάχτηκαν επί τόπου από τους βαρβάρους Γερμανούς. Γυναικούλες της γειτονιάς στέκονται σιωπηλές μπρός στους τάφους των.

 

 

 

Κι άλλο κακούργημα των Γερμανών : Οι Ναζίδες πυροβόλησαν αυτή την γυναίκα την ώρα που θήλαζε το βρέφος της. Η σφαίρα διέτρησε τον ώμο της μητέρας και επέτυχε το κεφαλάκι του αθώου παιδιού και το σκότωσε.  

 

 

Μία φωτογραφία ντοκουμέντο λίγους μήνες μετά τη Σφαγή του Διστόμου

Ευχαριστώ θερμά τον συμπατριώτη μας, Τάσο Παντίσκα για την παραχώρηση της φωτογραφίας από το προσωπικό του αρχείο.

Λίγα λόγια για την φωτογραφία

Η φωτογραφία αυτή δημοσιεύθηκε σε κάποιο περιοδικό απ' όπου και έπεσε στα χέρια μας.

Η φτώχια και η εξαθλίωση καθώς και ο πόνος, αντικατοπρίζονται πλήρως.

Κάποια οργάνωση βοηθείας της εποχής - δεν αποκλείεται και ο Ερυθρός Σταυρός - τράβηξε την φωτογραφία αυτή, όταν είχε έρθει στο Δίστομο, μάλλον τον Νοέμβριο του 1944, να προσφέρει τρόφιμα στα ορφανά της Σφαγής.

Δείτε πόσα από τα παιδάκια, δεν έχουν παπούτσια και περπατούν ξυπόλητα.

Δεν θέλω να σχολιάσω περαιτέρω.

Ευχαριστώ και πάλι τον συμπατριώτη μας, Τάσο Παντίσκα.

ΠΗΓΗ/ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Distomo blog

Άρθρο από το CHRONIKA (έκδοση. 67-7 έτος 2000) - Οι εγκληματίες ήρθαν το απόγευμα -Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες απαιτούν αποζημιώσεις για τα ναζιστικά εγκλήματα στη χώρα τους

Αναδημοσίευση από το site distomo-griechenland.de του Jürgen Rompf

 του Αρν Στρόμαγιερ

Κάθε φορά που ο Αργύρης Ν. Σφουντούρης σκέφτεται τη χώρα των Γερμανών, το κάνει με «πληγωμένη ψυχή». Κι αυτό το αλλαγμένο απόφθεγμα του Γκαίτε έχει την αιτία του: Όταν ο Έλληνας αυτός, που σήμερα ζει και εργάζεται στη Ζυρίχη και την Αθήνα ως καθηγητής Πανεπιστημίου, ήταν τεσσάρων ετών, έγινε μάρτυρας ενός τρομερού γεγονότος, που μέχρι σήμερα καθορίζει τη ζωή του. Ήταν απόγευμα της 10ης Ιουνίου 1944 - τέσσερις ημέρες μετά την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων στη Νορμαντί, όταν άνδρες του 2ου και 10ου τάγματος του 7ου συντάγματος της 4ης μεραρχίας αστυνομικών και τεθωρακισμένων Grenadier των Ες Ες μπήκαν στο χωριό Δίστομο κοντά στη Λειβαδιά Βοιωτίας και διέπραξαν την φρικτή σφαγή του άμαχου πληθυσμού.
Το σπίτι της οικογένειας Σφουντούρη βρισκόταν στην κάτω πλατεία του χωριού, ο πατέρας Νίκος είχε εκεί ένα μπακάλικο. Ο μικρός Αργύρης ήταν μαζί με τις αδελφές του Αστέρω (εννιά ετών), Κονδύλια (έξι ετών) και τον πατέρα του στον επάνω όροφο του σπιτιού.

Η μητέρα είχε πάει με την αλογάμαξα για ψώνια στη Λειβαδιά. Κατόπιν εντολής των γερμανών στρατιωτών ο πατέρας υποχρεώθηκε να κλείσει το μαγαζί. Από το παράθυρο μπορούσαν να επιβλέπουν την πλατεία του χωριού. Εκεί οι Γερμανοί σκότωσαν αρχικά δώδεκα άοπλους ομήρους, που είχαν φέρει μαζί τους. Ύστερα, μεμονωμένα ή σε μικρές ομάδες, πήγαν από σπίτι σε σπίτι και σκότωσαν τους ανθρώπους που έβρισκαν κι έβαλαν φωτιά στα σπίτια. Όταν οι στρατιώτες προσπάθησαν να πυροδοτήσουν μια αποθηκούλα του μαγαζιού στο ισόγειο του σπιτιού του Νίκου Σφουντούρη, ο πατέρας κατέβηκε τη σκάλα για να μιλήσει με τους Γερμανούς. Τον συνέλαβαν και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο κεφάλι δίπλα στο πηγάδι του χωριού, που ήταν εκεί κοντά. Για πολλή ώρα τα παιδιά τον έβλεπαν από το κρυσφύγετό τους να κείτεται εκεί. Προστατευμένοι από τους καπνούς του καιγόμενου σπιτιού το αγόρι και τα κορίτσια ξέφυγαν και κρύφτηκαν σ' ένα χωράφι με σπαρτά δίπλα στον κήπο τους. Μόνον όταν εσίγησαν οι πιστολιές και οι ομοβροντίες των πολυβόλων και στο χωριό επήλθε «νεκρική σιγή» (καθώς φαίνεται οι στρατιώτες είχαν αποχωρήσει) έτρεξαν τα παιδιά στην άλλη άκρη του χωριού στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, οι οποίοι επέζησαν.
Την επόμενη ημέρα έφεραν και τη μητέρα νεκρή στο χωριό. Καθώς επέστρεφε με την αλογάμαξα από τα ψώνια στη Λειβαδιά την είχε συναντήσει πέντε χιλιόμετρα έξω από το Δίστομο το απερχόμενο τάγμα . Οι Γερμανοί πυροβόλησαν αμέσως την ίδια, ένα ανδρόγυνο, που ήταν μαζί της και το άλογο. Όλοι τους σκοτώθηκαν επί τόπου. Εδώ τελειώνει η περιγραφή του Αργύρη Σφουντούρη.

Κόλαση αίματος

Όλα τα άλλα που συνέβησαν στον τόπο αυτό ο καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ, ο οποίος ερεύνησε αναλυτικά τη σφαγή αυτή, τα χαρακτηρίζει «Κόλαση αίματος». Μιλάει για «σαδιστικές παρεκτροπές». Σκότωσαν ανεξέλεγκτα άνδρες και παιδιά, βίασαν και κατασφάγιασαν γυναίκες, πολλές τις ακρωτηρίασανε τα στήθη, έγκυες τις ανοίξανε την κοιλιά, μερικά θύματα δολοφονήθηκαν κτηνωδώς με τις μπαγιονέτες, άλλους τους έκοψαν το κεφάλι ή τους έβγαλαν τα μάτια, αναφέρεται σε εκθέσεις αυτόπτων μαρτύρων (περιοδικό «Spiegel», 1/1998). Ο απολογισμός του Αποκαλυπτικού αυτού απογεύματος: δολοφονήθηκαν 218 άμαχοι πολίτες, ανάμεσα τους 24 παιδιά ηλικίας ενός έως δέκα ετών και τέσσερα βρέφη ηλικίας δύο έως έξι μηνών. Μετά τη σφαγή ο αξιωματικός των ΕςΕς Φριτς Λάουτενμπαχ αναφέρει στην «έκθεση μάχης» του της 11ης Ιουνίου 1944: «Αφού εκκαθαρίσθηκε το χωριό, καταμετρήθηκαν συνολικά 250 έως 300 νεκροί ύποπτοι συμμορίτες και συγγενείς συμμοριτών, στη συνέχεια πυροδοτήθηκαν και τα υπόλοιπα σπίτια.»

Τα παρακάτω συμβάντα είχαν οδηγήσει στη σφαγή: Το πρωί της 10ης Ιουνίου οι γερμανοί στρατιώτες είχαν μπει στο Δίστομο και ανακρίνανε τον δήμαρχο και τον παπά. Ήθελαν να πάρουν πληροφορίες σχετικά με την διαμονή και την παρέλαση ανταρτών από εκεί. Και πράγματι την προηγούμενη ημέρα είχαν φθάσει στο χωριό 30 αντάρτες, που όμως συνέχισαν το δρόμο τους για το γειτονικό χωριό Στείρι. Κατά το μεσημέρι ο Λάουτενμπαχ μαζί με μία φάλαγγα μηχανών πήγε για ανίχνευση στο Στείρι. Λίγο πριν φθάσουν εκεί τους πυροβόλησαν αντάρτες. Παρά την ενίσχυση της ομάδας τους οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να συντρίψουν την ομάδα των ανταρτών.

Εκδίκηση ωμής βίας

Γύρω στις 17.30 η μονάδα έφθασε πάλι στο Δίστομο για να πάρει ωμή εκδίκηση. Γιατί κατηγόρησαν τον πληθυσμό ότι συμμάχησε με τους αντέρτες και ήταν ακριβέστερα ενημερωμένος για τη διαμονή τους. Αργότερα, στην «έκθεση μάχης» του ο Λάουτερμπαχ ισχυρίσθηκε ότι η ομάδα του, στο δρόμο της επιστροφής από το Στείρι για το Δίστομο, δέχθηκε επίθεση με οβίδες, αυτόματα πολυβόλα και όπλα, οπότε εκείνος διέταξε αντεπίθεση και άνοιξε «πυρ». Όμως ένας πράκτορας της Μυστικής Αγροτικής Αστυνομίας που είχε συνοδεύσει την ομάδα, δήλωσε αργότερα στη Γενική Διεύθυνση ότι η περιγραφή αυτή δεν αληθεύει. Ύστερα από εκτεταμένη έρευνα του εντολοδόχου κέντρου στη Θεσσαλονίκη ειπώθηκε ότι πράγματι από την πλευρά του χωριού δεν υπήρξε καμία «επαφή με τον εχθρό ή επίδραση στον εχθρό». Μ' αυτό λοιπόν η Γενική Διοίκηση επιβεβαίωνε ότι η επίθεση αυτή δεν ήταν κάποιο μέτρο της πολεμικής ηγεσίας, αλλά σφαγή. Παρόμοιες βίαιες πράξεις και σφαγές διαδραματίσθηκαν πολλές στην ηπειρωτική Ελλάδα και τα νησιά - κάτι που σχεδόν δεν είναι γνωστό. Οι ιστορικοί τοποθετούν τις δολοφονίες του Δίστομου, του Κομμένου (317 νεκροί), των Καλαβρύτων (πάνω από 1 000 νεκροί) κι αλλού στην ίδια σειρά με αυτά του Οραντούρ (642 νεκροί) και του Λίντιτσε (198 νεκροί). Συνολικά, σύμφωνα με στοιχεία από την Ελλάδα, οι στρατιώτες του Χίτλερ κατέστρεψαν ολοτελώς 460 μέρη, περίπου 30 000 άνθρωποι φονεύθηκαν ως όμηροι ή ως θύματα αντί¬ποινων μέτρων από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς. (Όμως ο αριθμός των θυμάτων πολέμου είναι πολύ υψηλότερος, εκτός τούτου 60 000 Εβραίοι εκτοπίσθηκαν από την Ελλάδα και δολοφονήθηκαν.)

Τα «εξιλαστήρια μέτρα» βασίζονταν στη διαταγή του Φύρερ από την 16η Δεκεμβρίου 1942, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να εφαρμοθούν «τα πιο βίαια μέτρα» για την καταπολέμηση των συμμοριτών. «Για το λόγο αυτό το στράτευμα έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση σ' αυτόν τον πόλεμο να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, που θα οδηγήσει στην επιτυχία, ακόμα και κατά των γυναικών και των παιδιών ... Κανένας Γερμανός, που θα τεθεί στην καταπολέμηση των συμμοριτών και των οπαδών τους δεν επιτρέπετεαι να τιμωρηθεί από πειθαρχικό όργανο ή στρατοδικείο λόγω της δράσης του αυτής» αναφέρονταν στη διαταγή του Χίτλερ. Σύμφωνα με μια οδηγία του αρχιστράτηγου Βίλχελμ φον Κάιτελ από την 16η Σεμπτεμβρίου 1941 ίσχυε ως δίκαιο αντίποινο μέτρο η δολοφονία 50-100 άοπλων ατόμων - στη γλώσσα των Ναζιστών εν συντομεία «κομμουνιστές» ή «συμμορίτες» -έναντι της ζωής ενός γερμανού στρατιώτη.
Το ποιος ήταν «κομμουνιστής» ή «συμμορίτης» αυτό το καθόριζε - όπως ο αξιωματικός Λάουτενμπαχ στο Δίστομο - ο εκάστοτε οπλαρχηγός. Η οδηγία του Χίτλερ περί μη ποινικής δίωξης επιρέαζε τη γερμανική Δικαιοσύνη ακόμη και μετά το 1945. Τελικά αναστατωμένος ο Αργύρης Ν. Σφουντούρης δηλώνει σήμερα: «Κανένα μεταπολεμικό γερμανικό δικαστήριο δεν εκδίκασε τους φονιάδες του Δίστομου. Διεκόπησαν όλες οι ανακριτικές έρευνες». Γερμανοί δικαστές και εισαγγελείς Απεκαλέσθηκαν, σ' αυτήν και σε άλλες υποθέσεις, το γεγονός ότι «εξιλαστήρια» και «αντίποινα» μέτρα κατά του άμαχου ελληνικού πληθυσμού καλύπτονταν από το Δίκαιο των Λαών, μια και οι αντάρτες διέπρατταν αιφνιδιασμούς καταπατώντας το Δίκαιο αυτό.

Καμία αποζημίωση

Αυτή ήταν η αντίληψη περί δικαίου όλων των ομοσπονδιακών κυβερνήσεων μέχρι τώρα. Σε μία επίσημη τοποθέτηση της γερμανικής Πρεσβείας (έμμεσα δηλαδή του Υπουργείου Εξωτερικών στη Βόννη το 1995) αναφερόταν: «Σύμφωνα με την άποψη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης αντίποινα μέτρα όπως στο χωριό Δίστομο δεν πρέπει να ερμηνεύονται ως ναζιστική δράση, της οποίας τα θύματα ζημιώθηκαν λόγω της φυλής, της θρησκείας ή της αντίθετης στάσης τους, αλλά ως μέτρα στα πλαίσια διεξαγωγής του πολέμου σαν αντίδραση στις επιθέσεις των ανταρτών. Για το λόγο αυτό δεν υπόκεινται στον Κανονισμό της Ομοσπονδίας περί αποζημιώσεως ναζιστικών αδικημάτων αλλά στο σύμπλεγμα ζητημάτων των επανορθώσεων.»
Όμως καμία ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν ήταν πρόθυμη να ξετυλίξει το θέμα αυτό εκ νέου. Η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία ήταν: Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν πολυάριθμες συμφωνίες με αντικείμενο τους τις πληρωμές επανορθώσεων. Για παράδειγμα η Συνθήκη του Πότσνταμ του 1945 που έδεινε στους συμμάχους το δικαίωμα να κατασχέσουν γερμανικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ή η Συνθήκη των Παρισίων του 1946, που προέβλεπε την κατανομή πληρωμών των επανορθώσεων ανάμεσα σε 18 κράτη - μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα. Όμως στη Συνθήκη Οφειλών του Λονδίνου του 1952 καθορίστηκε η αναβολή των πληρωμών των αποζημιώσεων ωσότου γίνει σύναψη Συνθήκης Ειρήνης με τα κράτη που είχαν απαιτήσεις. Αλλά μέχρι σήμερα δεν υπάρχει Συνθήκη Ειρήνης με τη Γερμανία, και μισόν αιώνα μετά τόν πόλεμο το θέμα αυτό δεν έχει θέση στην ημερήσια διάταξη.

Η Συμφωνία Δύο-Συν-Τέσσερις, η οποία κανονίζει τη γερμανική ενοποίηση με τους πρώην αντιπάλους πολέμου και θέτει τέλος στην μεταπολεμική περίοδο, δεν πρέπει, σύμφωνα με γερμανικές απόψεις, να θεωρείται Συνθήκη Ειρήνης, και επί πλέον οδήγησε σε παύση των απαιτήσεων των πρώην αντίπαλων κρατών. Εκτός αυτού, επιχειρηματολογεί η γερμανική πλευρά, το 1960 η Αθήνα έλαβε 115 εκατομμύρια Μάρκα για τα θύματα, που διώχθηκαν από τους ναζιστές «λόγω της φυλής, της θρησκείας ή της κοσμοθεωρίας τους». Σ' αυτό όμως οι Έλληνες αποκρίνονται λέγοντας ότι τα χρήματα αυτά διατέθηκαν αποκλειστικά σε Εβραίους που επέζησαν. Εκκρεμεί επίσης και η απαίτηση σχετικά με το αναγκαστικό δάνειο, που είχαν πάρει τότε οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις από την Ελληνική Κρατική Τράπεζα. Σύμφωνα με την σημερινή αξία ανέρχεται στα 3,5 δισεκατομ-μύρια Μάρκα. Μέχρι σήμερα η Γερμανία ούτε ένα πφένιχ δεν έχει πληρώσει πίσω από τα χρήματα αυτά

Σκληρή γερμανική στάση

Ούτε στα θύματα του Δίστομου αλλά ούτε και παρόμοιων σφαγών δεν έχει χορηγηθεί ποτέ κάποια αποζημίωση. Η γερμανική θέση (καθώς φαίνεται και της κυβέρνησης Σρέντερ) παραμένει αμετάβλητη. Σύμφωνα λοιπόν μ' αυτή το θέμα θεωρείται λήξαν. Είναι όμως πράγματι έτσι; Από τότε που διατυπώθηκαν δυνατά και από την Αμερική αξιώσεις αποζημίωσης σχετικά με τους κρατούμενους σε εξαναγκαστικά έργα έχει επέλθει μια κάποια ευαισθητοποίηση στο Βερολίνο.
Στην Ελλάδα εκκρεμούν γύρω στις δέκα χιλιάδες δίκες σχετικά με τις αποζημιώσεις. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση καταδικάσθηκε με δύο δικαστικές αποφάσεις να πληρώσει αποζημίωση και επανόρθωση. Στην πρώτη απόφαση το Εφετείο Λειβαδιάς αποφάνθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1997 ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας πρέπει να πληρώσει 60 εκατομμύρια αποζημίωση στους 229 ενάγοντες από το Δίστομο. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν συμμετείχε μεν στη δίκη, αλλά κατέθεσε αίτηση αναιρέσεως κατά της απόφασης. Η υπόθεση βρίσκεται τώρα στο Ανώτατο Ελληνικό Δικαστήριο, στον Άρειο Πάγο Αθηνών. Παράλληλα με τη δίκη αυτή μερικοί επιζώντες της σφαγής του Δίστομου, απαιτώντας αποζημιώσεις, κατέθεσαν αγωγή κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στο Πρωτοδικείο Βόννης, που όμως απορρίφθηκε στις 23 Ιουνίου 1997. Και η έφεση στο Εφετείο Κολωνίας απορρίφθηκε στις 27 Αυγούστου 1998. Επειδή όμως εγκρίθηκε η αίτηση επανεξέτασης της υπόθεσης ασχολείται τώρα μ' αυτήν το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο.

Ένας από τους μηνυτές είναι ο Αργύρης Ν. Σφουντούρης. Με μεγάλη ακρίβεια έχει καταγράψει σ' έναν κατάλογο τις προσωπικές, υλικές του απώλειες. Μαζί με την ανεπανόρθωτη απώλεια των γονέων του αναφέρει: 1. Για τα ανήλικα, ορφανά παιδιά απώλεια του γονικού εισοδήματος, που προέρχονταν από το κατάστημα του πατέρα και την οικογενειακή αγροτική δραστηριότητα, σύμφωνα με σημερινές τιμές αγοράς γύρω στις 74 000 Μάρκα ετησίως. Για το καμμένο σπίτι συμπεριλαμβανομένου και του καταστήματος και της αποθήκης δηλώνει ζημίες ύψους 135.000 Μάρκων, για τα έπιπλα και τα λοιπά αντικείμενα στο πατρικό σπίτι 43.000 Μάρκα, για το κατεστραμμένο εμπόρευμα στο κατάστημα και την αποθήκη 49.000 Μάρκα, σύνολο 301.000 συν την ετήσια συνέχιση του γονικού εισοδήματος για τα παιδιά μέχρι την ενηλικίωση τους.
Σχετικά με τις απαιτήσεις αυτές των Ελλήνων (αλλά και από άλλες χώρες) ξέσπασε σφοδρά διαμάχη. Έτσι, σύμφωνα με τον ειδικό για το Διεθνές Δίκαιο Καρλ Ντέρινγκ από την Χαϊδελμβέργη, δεν υφίστανται πλέον αξιώσεις αποζημίωσης. Το επιχείρημα του: Η Γερμανία πλήρωσε για επανόρθωση προς πολλές κατευθύνσεις. «Το αν όμως οι πληρωμές για επανόρθωση έφτασαν πράγματι ως τα ζημιωμένα άτομα ή τις ζημιωμένες ομάδες ατόμων, αυτό δεν είναι αντικείμενο ελέγχου των Γερμανών, και η πραγματική επανόρθωση σε μεμονωμένες περιπτώσεις δεν υπόκειται στο πεδίο γερμανικής ευθύνης.» Τελείως διαφορετικά βλέπει τα πράγματα ο Νόρμαν Παίχ, επίσης εξειδικευμένος στο Διεθνές Δίκαιο. Παραθέτουμε εν συντομία το δικό του επιχείρημα: Οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις προκύπτουν γενικώς από την παραβίαση καθηκόντων στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου. Η επίθεση στην Ελλάδα της 6ης Απριλίου 1941 και το κατοχικό καθεστώς στη συνέχεια παραβίασαν την απαγόρευση επιθετικού πολέμου, που καθορίζεται στη Συνθήκη Briand-Kellog της 27ης Αυγούστου 1928. Γι' αυτό, αυτός που επιτίθεται είναι υποχρεωμένος να επανορθώσει. Επί πλέον η σφαγή στο Δίστομο κι όλες οι άλλες είναι ξεκάθαρα παραβίαση του άρθρου 23 του Κανονισμού Χερσαίου Πολέμου της Χάγης. Σύμφωνα μ' αυτό απαγορεύεται από πλευράς πολεμικού διεθνούς δικαίου να δολοφονούνται ύπουλα τα μέλη του εχθρικού λαού και να καταστρέφονται οι περιουσίες τους. Απ' αυτή τη σκοπιά τα ναζιστικά «εξιλαστήρια» μέτρα είναι ολοφάνερα σφαγές του άμαχου πληθυσμού. «Αυτού του είδους παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου υποχρέωναν βασικά τον κατηγορούμενο να αναλάβει την ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν το έτος 1944, και τον υποχρέωναν επίσης να καταβάλλει αποζημίωση.» Αυτή η τελευταία πρόταση είναι από την απόφαση του εφετείου της Κολωνίας στις 27 Αυγούστου 1998, αν και τελικά το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή - για πολιτικούς ίσως λόγους; Ο Παίχ βλέπει ως δεδομένη την αξίωση αποζημίωσης των επιζόντων θυμάτων σφαγής ή των απογόνων τους και από πλευράς κρατικής ευθύνης για παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από την Βέρμαχτ σύμφωνα με την παράγραφο 839 του Αστικού Δικαίου.

Ο Ράου επισκέπτεται τα Καλάβρυτα

Άραγε να τα βλέπει έτσι και το Ανώτατο Γερμανικό Δικαστήριο; Στις 29.6.2000 ήθελε να αποφανθεί σχετικά με τις αξιώσεις των Ελλήνων - αρ. πρωτ.: III ZR 245/98. Όμως στη συγκεκριμένη ημερομηνία δεν πάρθηκε απόφαση. Προφανώς αντιμετωπίζει το δικαστήριο προβλήματα. Η ανακοίνωση της απόφασης μετατέθηκε για τις 9.11.2000. Τον Απρίλιο ο γερμανός πρόεδρος της Δημοκρατίας Γιοχάννες Ράου επισκέφτηκε τη μικρή πόλη Καλάβρυτα στην Πελοπόννησο, τον τόπο των «ορφανών και χήρων γυναικών». Γιατί εκεί, μετά τη σφαγή που διέπραξαν γερμανοί στρατιώτες στις 13 Δεκεμβρίου 1944, για πολύ καιρό δεν υπήρχαν άντρες. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος υψηλός εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης επισκέπτεται έναν από τους τόπους του τρόμου στην Ελλάδα.

Μετάφραση, στα ελληνικά: Σοφία Γεωρναλλίδη
© Arn Strohmeyer

ΠΗΓΗ/ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: DISTOMOBLOG

Συγκλονιστικό και σπάνιο ντοκουμέντο - Το Δίστομο λίγους μήνες μετά την Σφαγή ( Οκτώβριος 1944 )

Τμήμα της κατεστραμμένης και καμένης κάτω Πλατείας ( Σημερινή Πλατεία Δανιήλ Γαμβρίλη με 10ης Ιουνίου ). Διακρίνεται το καμένο σπίτι του Παπανικολάου ή Χρηστιά που υπάρχει ακόμη και σήμερα, και η οδός Σκλαβούνου. Μπροστά, εκεί που είναι τα παιδάκια, είναι τα Πετρακέϊκα, το πρατήριο των αδελφών Πετράκου

Σπάνιες Φωτγραφιές του διάσημου φωτογράφου Dmitri Kessel.
Ένας Γερμανός, ο Dieter Begemann, αγόρασε αυτό το σπάνιο αρχειακό υλικό από το περιοδικό life, το οποίο τις είχε αδημοσίευτες.
Γνωρίζετε όλοι βέβαια, όπως όλος ο κόσμος πλέον, την φωτογραφία της Μαρίας Παντίσκα που είχε δημοσιευτεί την ίδια περίοδο, κι απ' τον ίδιο φωτογράφο.
Εκείνη λοιπόν την περίοδο, είχε τραβήξει και αυτές τις φωτογραφίες που δημοσιεύω εγώ τώρα. Οι φωτογραφίες αυτές παρέμειναν στο αρχείο του περιοδικού life απ' όπου τις αγόρασε ο Dieter Begemann.
Για να μπείτε όμως καλά στο πνεύμα, ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ, για να συνδεθείτε με το προηγούμενο σπάνιο άρθρο της ιστοσελίδας μας.

Υποθετικά, χωρίς να είναι σίγουρο, πρέπει να είναι η γειτονιά που είναι σήμερα τα Σφουντουρέϊκα. Η γειτονιά στα βορειοδυτικά του Διστόμου, προς τον λόφο Κούλια.

Η  ανηφόρα προς  Άη - Λια ( Στο βάθος το σπίτι του Ν.Λίτσου ). Διακρίνεται ένα παιδάκι μπροστά, καθώς κι ένας πιο μεγάλος άνθρωπος δίπλα σε μία βρύση στο πρώτο σπίτι δεξιά.

 ΠΗΓΗ/ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: DISTOMOBLOG

Η είδηση της σφαγής του Διστόμου, όπως δημοσιεύθηκε στην παράνομη αντιστασιακή εφημερίδα ¨ Ελεύθερη Ελλάδα ¨ της 25ης Ιουνίου 1944

Έστειλε ο συμπατριώτης μας, Θανάσης Γεωργιλόπουλος 

 Η είδηση της σφαγής  του Διστόμου,όπως δημοσιεύθηκε στην παράνομη αντιστασιακή   εφημερίδα¨ Ελεύθερη Ελλάδα ¨της 25^ης  Ιουνίου 1944

ΠΗΓΗ/ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: DISTOMOBLOG

Η Γερμανική προπαγάνδα για την Σφαγή του Διστόμου από την Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 9ης Ιουλίου 1944

Έστειλε ο συμπατριώτης μας, Θανάσης Γεωργιλόπουλος

( Αισχρά ακροδεξιά σχόλια από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του 1944 )

Η γερμανική λογοκρισία κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941- 44), δεν άφηνε περιθώρια για ουδέτερη έστωστάση απέναντι στον Κατακτητή, από την πλευρά του νόμιμου Τύπου. Από τη στιγμή που κατέλαβαν την Ελλάδα στα τέλη Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί

υποχρέωσαν, μέσα σε μερικές ημέρες, εφημερίδες που μέχρι τότε τους πολεμούσαν, να δημοσιεύουν άρθρα υπέρ τους. Τις περισσότερες φορές επρόκειτο για

μεταφράσεις γερμανών αρθρογράφων ή ανώνυμα άρθρα, ωστόσο υπήρξαν και αρκετά φιλογερμανικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν με την υπογραφή ελλήνων αρθρογράφων. Γενικά, η λογοκρισία είχε ως αρχή να

απαγορεύει τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με τα εγκλήματα που διέπρατταν τα στρατεύματα Κατοχής. Εξαιρέσεις αποτελούσαν οι ανακοινώσεις εκτελέσεων, τις οποίες οι αρχές Κατοχής θεωρούσαν νόμιμα

αντίποινα. Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για παράδειγμα, ανακοινώθηκε στις 30 Απριλίου 1944, σε ένα μικρό

πλαίσιο στην Καθημερινή, μια ημέρα νωρίτερα, χωρίς παράθεση των ονομάτων και χωρίς γνωστοποίηση του τόπου και του χρόνου της εκτέλεσης.

Χρειάστηκε να περάσει ένας μήνας από τη σφαγή στο Δίστομο στις 10 Ιουνίου 1944, για να γράψει κάτι σχετικό η Καθημερινή και αυτό στη δεύτερη σελίδα

Σκοπός του δημοσιεύματος, ήταν αφενός να υποβαθμίσει το μέγεθος του εγκλήματος και αφετέρου να επιρρίψει τις όποιες ευθύνες στη δράση της Αντίστασης.

Καθημερινή  9 Ιουλίου 1944

             Η ΔΗΜΟΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙ ΩΜΟΤΗΤΩΝ

               ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟΝ

Η κομμουνιστική δημοκοπία, η οποία προσπαθεί ανέκαθεν να θορυβήση την κοινήν γνώμην των Αθηνών δια της εφευρέσεως  ψευδών ειδήσεων περί διαπραχθείσων ωμότητων, έθεσε κατά τας τελευταίας ημέρας εις κυκλοφορίαν μίαν νέαν σχετικήν ιστορίαν. Κομμουνισταί

δημοκόποι διέδωσαν την φήμην, ότι εις το ειρηνικόν χωρίον Δίστομον (μεταξύ Λεβαδείας και Αραχώβης, επαρχίας Λεβαδείας) πλέον των 1000 ανδρών, γυναικών και παιδιών (!) κατεσφάγησαν με κτηνώδη τρόπο υπό μιας γερμανικής μονάδος. Ακόμη και ο δήμαρχος, ο

ιερεύς και ο φαρμακοποιός του χωρίου δήθεν εδολοφονήθησαν ομού με τας οικογενείας των. Οι ελάχιστοι , που διέφυγον την τρομεράν αυτήν σφαγήν μετεφέρθησαν εν ασφάλεια μόνον χάρις εις τον Διεθνή Ερυθρόν Σταυρόν. Δια κάθε φιλοπάτριδα Έλληνα, που γνωρίζει τας μεθόδους ψεύδους της προπαγάνδας του ΕΑΜ, είναι φανερά η κομμουνιστική προέλευσις και ο σκοπός της διαδόσεως ταύτης. Περί των πραγματικών γεγονότων εις το Δίστομον επληροφορήθημεν εν λεπτομέρεια τα εξής υπό της αρμόδιας αρχής

Την 10 Ιουνίου 1944 μία γερμανική μονάς ευρισκομένη εν πορεία και μεταβαίνουσα από Λεβαδείας εις Αράχωβαν, εβλήθη έμπροσθεν του χωρίου Διστόμου με όπλα, οπλοπολυβόλα

και ολμοβόλα. Η μονάς απώλεσε λόγω της άνανδρου ταύτης επιθέσεως του ΕΑΜ αριθμόν τινά εις νεκρούς και τραυματίας. Εν συνέχεια ανελήφθη ο αγών εναντίον των συμμοριτών οι οποίοι είχον οχυρωθή μέσα εις το Δίστομον, με όλα τα υπάρχοντα μέσα. Κατόπιν της χρησιμοποιήσεως των βαρέων γερμανικών όπλων, εκυριεύθη εξ εφόδου το Δίστομον, η φωλέα αυτή της συμμορίας. Ηριθμήθησαν περί τους 250 νεκροί συμμορίται. Ο θάνατος αριθμού τινός γυναικών και παιδιών υπήρξε αναπόφευκτος κατόπιν της χρησιμοποιήσεως  των βαρέων όπλων και κατόπιν ενός τοιούτου κανονιοβολισμού εναντίον ενός χωρίου. Εν συνέχεια εδόθη εντολή όπως πυρποληθή το χωρίον, του οποίου οι κάτοικοι απεδείχθη ότι είχον συνεργασθή με τας συμμορίας.

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΕΑΝ ΟΙ ΣΥΜΜΟΡΙΤΑΙ ΤΟΥ ΕΑΜ ΔΕΝ ΕΒΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΟΣ, ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΥΡΙΕΥΕΝ ΕΞ ΕΦΟΔΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΕΚΑΙΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ.

Τα γεγονότα ταύτα παρέχουν εκ νέου την απόδειξιν, ότι εκείνοι που προξενούν καθημερινώς αμέτρητον δυστυχίαν εις τον ειρηνικόν ελληνικόν πλυθησμόν της υπαίθρου είναι οι 

συμμορίται. Φανερός σκοπός των είναι να ρίψουν την Ελλάδα εις ένα χάος αιμάτων και

δακρύων.  Δια τον πληθυσμόν όμως της υπαίθρου τούτο αποτελεί μίαν νέαν προειδοποίησιν, όπως μη συνεργάζεται με τους κομμουνιστάς συμμορίτας. Εξαρτάται αποκλειστικώς από την στάσιν  του πληθυσμού αν θα θιγή και αυτός  ή όχι από τα μέτρα τα λαμβανόμενα εναντίον των συμμοριών.

Ο λαός οφείλει ν’απέχη από του να λαμβάνη οιανδήποτε  πολιτικών ή στρατιωτικήν στάσιν. Μόνον κατά τον τρόπον αυτόν θ’ αποσοβηθή η πλήρης κατερείπωσις της χώρας. Διότι

εκείνος που θα υποφέρη πάντοτε από κάθε στρατιωτικήν περιπλοκήν των πραγμάτων, θα είναι ο απλούς λαός και μόνον αυτός .  Η τρομερά καταστροφή που υπέστη ο ειρηνικός πληθυσμός εις την περιοχήν της εισβολής της βορείου Γαλλίας, είναι μια προειδοποίησις και δια τους Έλληνας. 47.000 άτομα – άνδρες   γυναίκες και παιδιά – ουδεμίαν έχοντα συμμετοχήν εις τον αγώνα, εφονεύθησαν εκεί κατά τη διεξαγωγή των φοβερών μαχών. Παρόμοια μοίρα θα επεφυλάσσετο και εις την Ελλάδα εις

περίπτωσιν αγγλοαμερικανικής εισβολής, την οποίαν επιθυμεί το ΕΑΜ. Και διατί; Διότι μόνον έτσι θα ηδύνατο να επιτύχη τους σκοπούς του, τους υπαγορευθέντας υπό της Μόσχας.

ΜΙΑ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΘΑ ΣΥΝΕΠΛΗΡΩΝΕ Ο,ΤΙ ΗΡΧΙΣΕΝ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΞΟΝΤΩΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ

ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

ΠΗΓΗ/ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: DISTOMOBLOG