Πηγή/Αναδημοσίευση: Ιστορικά του Παρνασσού
Δημοσίευση :Distomoblog
Του συλλέκτη Λουκά Παπαλεξανδρή
Από το περιοδικό ΑΕΡΑ(υπάρχει πρωτότυπο στην συλλογή μου) στο τεύχος του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου το 1945, έξι μήνες μετά την σφαγή του Διστόμου και δύο μήνες μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Γερμανική κατοχή, διαβάζουμε την παρακάτω ολοσέλιδη δημοσίευση με τον τίτλο Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ συμπεριλαμβανομένων και τεσσάρων φωτογραφιών από την τραγωδία αυτή.
Δημοσίευση :Distomoblog
 | |||
| Αυτό είναι το Δίστομο. Μνημείο εσαεί του Γερμανικού «πολιτισμού», οι κάτοικοί του σφάχτηκαν στις 10 Ιουνίου 1944. |
Από το περιοδικό ΑΕΡΑ(υπάρχει πρωτότυπο στην συλλογή μου) στο τεύχος του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου το 1945, έξι μήνες μετά την σφαγή του Διστόμου και δύο μήνες μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Γερμανική κατοχή, διαβάζουμε την παρακάτω ολοσέλιδη δημοσίευση με τον τίτλο Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ συμπεριλαμβανομένων και τεσσάρων φωτογραφιών από την τραγωδία αυτή.
 |
| Η στυγνή τραγωδία χαράχτηκε για πάντα σ’ αυτό το πρόσωπο. Πατέρας, μάννα, αδελφός, αδελφή, γαμπρός κι’ ένα ανιψάκι τριών χρονών όλοι τους σφάχτηκαν από τους απάνθρωπους νεοβαρβάρους : τους Γερμανούς. |
Λευκά, καθαρά, νοικοκυρεμένα, σαν
αγριολούλουδα αρμονικά σπαρμένα στις πλαγιές και στους κάμπους, τα Ελληνικά
χωριά δεν υπάρχουν πια. Αραιοί, μαυρισμένοι τοίχοι υψώνονται ακόμα προς τον
τραγικό ουρανό, σαν τελευταία χειρονομία ικεσίας ενός κορμιού που το βρήκε τ’
αστροπελέκι κι έμεινε σ’ αυτή τη στάση όταν το εγκατέλειψε η ψυχή.
Είναι χίλια πεντακόσια τα καμένα
χωριά της Ελλάδος.
Και οι κάτοικοί τους, όσοι δεν
εσφάγησαν η δεν εκάσησαν, στιβάζονται πρόσφυγες στις πόλεις, ή περιπλανώνται
γυμνοί, στην έρημη φύση.
Οι Γερμανοί εξήντλησαν όλη τους την
αγριότητα κατά των Ελλήνων. Άφησαν αιωνία δείγματα της βαρβαρότητός των ώστε να
τους θυμούνται με φρίκη οι γενιές που θα ακολουθήσουν.
Γιατί ; Γιατί αυτό το ριζικό στην Ελλάδα ;
Γιατί περισσότερο από όλους τους
άλλους Λαούς που αγάπησαν την ελευθερία τους,η οργή του Βαρβάρου εξέσπασεν
αχαλίνωτη απάνω στους Έλληνες ; 300.000 νεκρούς εστοίχισεν ο υποσιτισμός,
100.000 τουφεκίστηκαν από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βουλγάρους. 100.000
έχουν απαχθή ως όμηροι στη Βουλγαρία, 80.000 στη Γερμανία, που η τύχη των
αγνοείται και ίσως για πάντα θα αγνοηθή. 200.000 εξετόπισαν οι Βούλγαροι
από τη Μακεδονία. 1.100.000 ξεκλήρισαν
οι Γερμανοϊταλοί από τα ρημαγμένα χωριά. Σ’ ένα πληθυσμό 7.500.000 είναι
500.000 οι νεκροί, μαζί και με τα θύματα του πολέμου, 180.000 αγνοούμενοι,
1.300.000 οι ξεκληρισμένοι, οι άστεγοι, οι πρόσφυγες.
Γιατί ;
Διότι οι ολόμαυρες ράχες της Ελλάδος,
η χώρα αυτή η φτωχή και περήφανη, έφερε κάποτε στα σπλάχνα της την Ελευθερία,
επίστεψε στον άνθρωπο και στον προορισμό του, και από τότε, αιώνιος Προμηθέας,
πιστή στην αποστολή της, κρατεί με θυσία φριχτή του κορμιού της,, αναμμένη,
ζωντανή, φλογερή, την πυρρά της Ιδέας και της Ζωής για τους ανθρώπους.
Γι΄αυτό, στη Νέα Τάξη του Χίτλερ και
των άλλων, στην άμορφην αναρχία της αιώνιας Βαρβαρότητος, δεν υπάρχει θέσις για
τους Έλληνες. Πρέπει να πεθάνουν όλοι, να σβύσουν από το πρόσωπο της γης. Γιατί
συμβολίζουν αυτό που μισεί ο Βάρβαρος και αυτό που φοβάται διότι μαντεύει πως
αυτό στο τέλος, θα τον συντίψη. Την άοπλη, την ήρεμη, την γελαστή, την
ανυπόταχτη δύναμη της ψυχής. Μνημεία απαίσια της Νέας Τάξης των Βαρβάρων,
μνημεία παθητικά της νίκης του Πνεύματος, υψώνουν τα περήφανα ρημάδια τους, το
Δίστομο και τα Καλάβρυτα, τα χίλια πεντακόσια καμένα χωριά της Ελλάδος.
 | ||
| Εννέα τάφοι, τα μέλη τριών οικογενειών που βρέθηκαν μαζεμμένες σ’ένα σπίτι του Διστόμου, σφάχτηκαν επί τόπου από τους βαρβάρους Γερμανούς. Γυναικούλες της γειτονιάς στέκονται σιωπηλές μπρός στους τάφους των. |
 | ||||
| Κι άλλο κακούργημα των Γερμανών : Οι Ναζίδες πυροβόλησαν αυτή την γυναίκα την ώρα που θήλαζε το βρέφος της. Η σφαίρα διέτρησε τον ώμο της μητέρας και επέτυχε το κεφαλάκι του αθώου παιδιού και το σκότωσε. |
